“პოსტსაბჭოთა ჟურნალისტურ პრაქტიკაში ფაქტები ხშირად
იყოფიან თვისობრივად — ითვლება, რომ ისინი შეიძლება იყვნენ
“პოზიტიური” ან “ნეგატიური”. “პოზიტიურია” ის ფაქტები, რომელთა
აღწერაც პრესაში უჩვენებს, რომ ხელისუფლებები მუშაობენ კარგად,
შესაბამისად, ნეგატიური იქნება ის ფაქტები, რომელთა აღწერითაც
ჟურნალისტი აჩვენებს ხელისუფლებების ცუდ მუშაობას.
დასავლეთის ჟურნალისტიკაში ასეთი დაყოფა არ არსებობს.
ინგლისურენოვანი ჟურნალისტისათვის ფაქტი არსებობს როგორც
ასეთი, მის გაგებაში ახალი ამბების ჟურნალისტიკა, თვითონ
თავის არსებობით მოწოდებულია გამოავლინოს უწესრიგობები,
პრობლემები, ნაკლოვანებები და უჩვენოს იგი საზოგადოებას.

ინგლისელ მკითხველს გააკვირვებდა სტატია, რომელიც
გამოქვეყნებული იქნებოდა ახალი ამბების განყოფილებაში, სადაც
მოთხრობილი იქნებოდა მაგალითად, რომელიმე ფერმის კარგი
მუშაობის შესახებ, სადაც მიიღეს რეკორდული მოსავალი ან ნაწველი.
მართალია, ინგლისურ გაზეთებში დროდადრო იბეჭდება სტატიები,
რომლებიც აღწერენ ამა თუ იმ საწარმოს ეკონომიკურ წარმატებებს,
მაგრამ ეს ხდება იმ პერიოდში, როცა კომპანიები წარმოადგენენ
ყოველწლიურ ანგარიშებს თავიანთ მოღვაწეობაზე და წარმატებული
კომპანიების გვერდით აუცილებლად უჩვენებენ მოცემულ დარგში
მომუშავე ჩამორჩენილებს, როგორც წესი, ასეთი სტატიები, იბეჭდება
ბიზნესდამატებებში. 

„5 ლარი ნახევარი თვე, 20 დღე შეეხიდებათ თბილისელებს მგზავრობაში“  – გიგი უგულავა

ეს ციტატები ჰგავს თუ არა ერთმანეთს თქვენ განსაჯეთ. ისიც თქვენ განსაჯეთ იყო თუ არა ლოგიკური ან ცხონებული ნანული შევარდნაძე ან ჯერ უცხონებელი გიგი უგულავა.

როგორც მინიმუმ დავით კოპერფილდი უნდა იყო, რომ 5 ლარი თუნდაც სამი დღის მგზავრობას გააწვდინო. ანდა „წიქარას“ გმირი, რომ 5 ლარით გამვლელსაც ამგზავრო, გამოვლელსაც, შენც იმგზავრო და სახლშიც მოიტანო. (პირადად მე მხოლოდ სამსახურში და უნივერსიტეტში წასასვლელად და მოსასვლელად დღეში მინიმუმ 3 ლარი მჭირდება).

ამ გონებასუსტი გადაწყვეტილებით რამდენიმე ათასიდან რამდენიმე მილიონამდე ლარი დაიხარჯება სავარაუდოდ. მაგრამ მოდი შევეშვათ ამ თემას, უბრალოდ მინდა ვთხოვო თბილისის მერიას, შემდეგში, როდესაც ამდენი 5–ლარიანი გექნებათ გადასაყრელი, გთხოვთ, უმორჩილესად გთხოვთ, გეხვეწებით, გემუდარებით, გმირთა მოედნის მიწისქვეშა გადასასვლელი გაარემონტეთ, გაანათეთ და გააადამაინურეთ.

მესმის, რომ გიგის, ზალიკოს, მამუკას და ა.შ. არ უწევთ ამ მიწისქვეშა გადასასვლელით სარგებლობა, მაგრამ გამოიჩინეთ ჰუმანურობა და იზრუნეთ ჩვენზეც. გთხოვთ, ჩვენი (მოსახლეობის) ფულით რამე მოუხერხეთ ამ ოხერ მიწისქვეშა გადასასვლელს. აღარ მინდა, რომ ფეკალური მასებისა და შარდის გუბეებზე დავხტოდე ყოველდღე. ძალიან კარგია, რომ ის გამჭვირვალე და ფერადი ყლინჯი წაამოჭიმეთ გმირთა მოედანზე, გააკეთეთ ავტობანის ესეოდენ რთული კონსტრუქციები, მაგრამ  ნუ გავიწყდებათ, რომ იმ ყლინჯის ქვეშ მიწისქვეშა გადასასვლელია, რომლითაც ადამიანებს სარგებლობა უწევთ.

(ალბათ მეტყვით, მერიამ რა ქნას როდესაც ადამიანებს შეგნება არ აქვთ და „პადზემკებში“  ფსამენო, მაგრამ ვერ დამაჯერებთ, რომ მერიას ამ პრობლემის მოგვარება არ შეუძლია. თანაც არა მგონია მიწისქვეშ მომსაქმებლებმა ჩემი ბლოგი წაიკითხონ და თუ მაინც კითხულობენ იმათაც ვთხოვ – ნუ მოფსამთ მიწიქვეშა გადასასვლელებში ! )

დიდი სიამოვნებით ჩავკეტავდი მერიის თანამშრომლებს ერთი დღით გმირთა მოედნის „პადზემკაში“ და თუ ცოცხლები გადარჩებიან, იქნებ მიმხვდარიყვნენ რა არის რეალური პრობლემა ამ ოხერ ქვეყანაში.

პირადად ჩემთვის, ბუნდოვანი და ბუნდოვანზე უფრო სულელური ცნება „ქართული ოცნებაა.“ ასეთი რამე უბრალოდ არ არსებობს. ივანიშვილი კი არა ათი იავნიშვილის მულტიმილიარდებიც უბრალოდ ვერ აასრულებს იმას, რაც არ არსებობს.  ეს ფრაზაც ისეთივე პათეტიკაა და მეტი არაფერი, როგორც ის, რომ პატრიარქი გადაარჩენს საქართველოს.

მისი პარტიის ავანგარდში კი იქნებიან – მომღერლები, მსახიობები, რეჟისორები და ა.შ. მოკლედ ყველა პროფესიის წარმომადგენელი პოლიტიკის მცოდნის გარდა. რა თქმა უნდა, პოლიტიკაში ყოფნა სულაც არ ნიშნავს, რომ აუცილებლად პოლიტოლოგი იყო (ანუ სულაც არაა საჭირო, რომ პოლიტიკური მეცნიერებები გქონდეს ნასწავლი), მაგრამ პარლამენტში შესული შტანგისტი გიორგი ასანიძე და მომღერალი ნუგზარ ერგემლიძე რასაც აკეთებენ კი ვხედავთ.

კიდევ ერთი მესიის მოლოდინი ალბათ საზოგადოების გარკვეულ ნაწილს აქვს. სწორედ მათზე გააკეთებს გათვლას ივანიშვილი, თუმცა ეჭვი მაქვს გათვლა გათვლად დარჩება. რამდენიმე მიზეზის გამო – ნაც. მოძრაობამ უკვე დაიწყო „ნამიოკების ჩარტყმა“ რუსეთში ნაშოვნ ფულზე (ბენდუქიძის ნარუსბიზნესმენობა დაავიწყდათ ალბათ), პირადად ჩემთვის, მართლაც გულისამრევია კიდევ ერთი მესიის მოლოდინი, ისევ და ისევ პარტია იქმნება მკვეთრი იდეოლოგიური კონტურების გარეშე, უნდობლობას იწვევს ჩემში „სახალხო კრების“ ყოფილი აქტივისტების პოლიტიკაში რეინკარნაცია.

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ივანიშვილის სტარტი ისეთივე რევანშისტულია, როგორიც იყო პატარკაციშვილის პოლიტიკაში მოსვლის მცდელობა. სააკაშვილი ცუდია ამიტომ მე , კარგი ტიპი, მოვალ და გიშველით, ცოტა არადამაჯერებელი და მოძველებული მიდგომა მგონია. (ანალოგიები პატარკაციშვილთან ვფიქრობ ბუნებრივია, თუმცა რაციონალური რამდენადაა ამას მე ვერ შევაფასებ).

მოკლედ, ივანიშვილი რაზე ოცნებობს ძილის წინ (თუკი საერთოდ ოცნებობს რამეს) არ ვიცი, თუმცა მეეჭვება მან მოახერხოს „ქართული ოცნებების“ ახდენა. მარტინ ლუთერის ფრაზის მოდიფიცირება და გაქართულება რომ შეძლო მომავალმა (?) პოლიტიკოსმა (?) სულაც არ ნიშნავს, რომ ამ ფრაზას რაიმე საერთო შეიძლება ჰქონდეს საქართველოსთან.

პირადად ჩემს ნდობას ივანიშვილი (ან ნებისმიერი ქიბროწაშვილი) მხოლოდ მაშინ დაიმსახურებს, როდესაც მის პოლიტიკურ აჯენდაში დავინახავ რაღაც განსხვავებულს, საქართველოსთვის ინოვაციურს და არა სხვადასხვა დროს უკვე „ნახმარ“ და გათელილ ლოზუნგებს ან მათ კომპილაციას.

ჯერჯერობით კი მგონია, რომ ქართულ პოლიტიკურ თრეშს (ა.კ.ა. ნაგავს) ნამატი აქვს.

ჰილარი კლინტონი ჩამოვიდა, აშშ-მ გადაგვარჩინა.

კაჩინსკი ჩამოვიდა, პოლონეთმა გადაგვარჩინა.

ჯოზეფ ბაიდენი ჩამოვიდა, მაშნაც აშშ-მ გადაგვარჩინა.

ლიტვის პრეზიდენტი ჩამოვიდა, ლიტვამ გადაგვარჩინა.

და ა.შ. – გრძელი სიაა.

ახლა სარკოზი ჩამოდის და როგორც ჩანს საფრანგეთს ყველაზე უფრო მეტად გადავურჩენივართ.

მოკლედ ყველაფერი ცვალებადია და ანიკას ფილოსიას ემორჩილება ბუდიზმიდან.

არხზე „Error” ( A.K.A. „რუსთავი 2“) გენიალური რეკლამაც გადის უკვე. სამწუხაროდ, ლინკი ვერ მოვიძიე, თუმცა ტექსტს მოგართმევთ და თავად დარწმუნდებით – 7 ოქტომბრამდე ჩვენ ყველანი ფრანგები ვართ. იმიტომ რომ ნიკოლას სარკოზიმ ოკუპაციისგან გვიხნსა. დიდ რუსეთს წიხლი ჩაარტყა და პატალა საქართველოს ნუგეში და სითბო აჩუქა. მოკლედ, 7 ოქტომბრამდე ჩვენ გვიყვარს საფრანგეთი, ვუყურებთ ლუი დე ფიუნესის ფილმებს, ვკითხულობთ მხოლოდ გი დე მოპასანს, ვუსმენთ და ვმასტურბირებთ კარლა ბრუნიზე.

ახლა კი წარმოიდგინეთ რომელიმე ჰოლივუდური ბლოკბასტერის საუნდტრეკი, გონორით მოსაუბრე საბჭოთა დროის რომელიმე დიქტორის ხმა და შეუდექით სარეკლამო ტექსტის კითხვას:

„ის ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ქვეყნის პოლიტიკური ლიდერია, იგი საქართველოს მხარში დაუდგა ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე რთულ პერიოდში, საფრანგეთის პრეზიდენტი ნიკოლა სარკოზი, კვლავ საქართველოშია. მას დიდი სურვილი აქვს კიდევ ერთხელ დაუდასტუროს საქართველოს თავისი მხარდაჭერა. 7 ოქტომბერს 17:30 -ზე თავისუფლების მოედანზე საფრანგეთის და საქართველოს პრეზიდენტები სრულიად საქართველოს მოქალაქეების წინაშე. ყველას ვინც იცის 2008 წელს აგვისტოში ნიკოლა სარკოზის საქართველოში ვიზიტის მნიშვნელობის შესახებ, ყველას ვისაც საქართველოს თანამედროვე ევროპულ სახელმწიფოდ ხილვა სურს. და უნდა მსოფლიოს კვლავ გააგებინოს მშვიდობიანი დეოკუპაციის მოთხოვნა, გელით თავსიფლების მოედანზე. იმისთვის რომ ჩვენი ერის ხმა ვერავინ ჩაკლას და ხმამაღლა ისმოდეს მოფლიოში, 7 ოქტომბერს 17:30-ზე თავისუფლების მოედანი კვლავ მოექცევა მსოფიო მედიის ყურადღების ქვეშ.“

რამდენიმე კითხვა მაქვს – რა მსოფლიო მედია? რის თანამედროვე ევროპული სახელმწიფო? რომელი „ჩვენი ერის ხმა“?

ჩემი აზრით, ამათ შიგ აქვთ.

P.S. ამიერიდან სამი-ოთხი თვის მანძილზე რაც არ უნდა მოხდეს, ხმა არაფერზე ამოიღოთ, სამაგიეროდ საქართველოში ნიკოლა სარკოზი იქნება ორჯერ ნამყოფი, რაც უდავოდ ჩვენი ქვეყნის გამარჯვებაა

P.P.S. 7-ში 17:30-ზე შევხვდებით თავისუფლებაზე.

სამაგიეროდ, საინფორმაციო გამოშვებები ცხოვრობენ რიტმით „კონცერტამდე“ და  „კონცერტის შემდეგ“. ბათუმში მიხეილ დოიაშვილმა ახალი მიუზიკლი დადგა. (არ გეჩვენაბთ, ჩვენი პრეზიდენტის სახელი და „ქეთო და კოტეს“ ოფიციალური რეჟისორის გვარი ერთმანეთს შევურწყე, რადგან ჯერჯერობით კვლავაც ვერ გავარკვიე ნამდვილი რეჟისორის ვინაობა). პატრიარქმა რევოლუციის აჩრდილი შენიშნა ბათუმის თეატრის შენობაში და თუკი რამდენიმე თვის წინ მისი ნათქვამი „რაღა დროს მარქსია“ ეკერა ყველას პირზე, ახლა ახალი პატრიარქიზმი მოედო სოციალურ ქსელებს – „რევოლუცია სცენაზე“.

თამარ(ა) გვერდწითელმაც გაშალა რუსეთიდან ჩამოტანილი ქოლგა ნიცის პიაცაზე. უხ, მომიტევეთ, ისე დაემსგავსა ბათუმი ნიცას, რომ სულ მერევა ერთმანეთში. მერე რა, რომ თამარა ხან პუტინს უმღერის, ხან მეორე პუტინს (მედვედევს).  რუსეთს ხან პირველ სიყვარულს უწოდებს და ხან „ჩემს სიამაყეს“. მერე რა რომ რუსეთში ერთხელ სიმღერის გამო პაატა ბუჭულაძე ლამის საკუთარი საქველმოქმედო ფონდის დასახმარებელი გახადეს.  სტერეოტიპებს არღვევენ, ოღონდ თავისებურად.

რობერტ სტურუას კი სომეხი პრეზიდენტი არ უნდოდა. ამის გამო, კორექტულად რომ ვთქვათ, თანამდებობიდან გადააყენეს. მიზეზი – ქსენოფობია. ვფიქრობ რომ სუსტი არგუმენტი იყო.  ქსენოფობიის მიზეზით თუ მივდგებით, სამი მეოთხედი საქართველოს გადაყენება რომ დაგვჭირდება ეს ფაქტია. მათ შორის პრეზიდენტის, მინისტრების, მასწავლებლების, ლექტორების, ექიმების, პოლიციელების და ა.შ. ერთი მხრივ, კარგია, რომ ქსენოფობიის გამო დასჯის პრეცენდენტი შეიქმნა, თუმცა ცუდია, რომ ამ შემთხვევის პრეცენდენტულობის ჯაბა იოსელიანი რაღა იყო და ნიკა რურუასაც არ სჯერა. მთავარია ხალხმა დაიჯეროს. თან მოსახლეობის ნახევარი რეალურად ვერც გაიგებს რის გამო აღიმართა „დამოკლეს (/რურუას)  მახვილი“ რობერტ სრუტუას თავზე.

ისე ჩვენს არაქსენოფობ მთავრობას რომ ჯერ ეზრუნა და ხალხისთვის აეხსნა რა ბოროტებაცაა  ქსენოფობია, მგონი უკეთესი იქნებოდა. მაგრამ ამისთვის სივრცე არ აქვთ ალბათ. ტოლერანტობის დეკლარირება ფურცლებზეც კმარა, ამ თემაზე დისკუსია კი რა საჭიროა. ხალხს გართობა უყვარსო დაადგინეს გამოკითხვებით (ნეტა ამას რა გამოკითხვა უნდოდა, მასობრივი კომუნიკაციის ყველა წიგნში წერია) ამიტომაც სატალევიზიო ეთერებში მღერიან, ცეკვავენ, ხტუნაობენ, ღლაბუცობენ, კუნტრუშებენ. ხალხიც ბედნიერია და მთავრობაც. „პური და სანახაობა“ შეიკვეცა და დარჩა „სანახაობა“.

მანამ სანამ „კულტურულ ქარ-ცეცხლში“ გავეხვეოდით ტელეეკრანებზე „ჯაშუშების“ რამდენიმე სერიაც ვნახეთ. კონსპირაციის თეორიის პრაქტიკული კურსიც ჩაგვიტარა შსს-მ. ვიღაცებმა დაიჯერეს, რომ ფოტოგრაფებმა სამშობლო სულ სურათ-სურათ გაყიდეს, ვიღაცებს კი პროფესიული სენტიმენტები აღეძრათ და შსს-ზე უკეთესი სცნარები დაწერეს სიტყვის თავისუფლების ჩაგვრის შესახებ. საბოლოოდ კი სასამართლომ ყველას ბედნიერება უსურვა და მსოფლიო სამართლის ისტორიაში საფუძველი დაუდო ახალი ტიპის განაჩენს – დამნაშავეა ანუ გათავისუფლდეს. როგორც წესი დამნაშავეებს სჯიან. ჩვენ კი ლიბერალური პენიტენციალური სისტემით სკანდინავიასაც გავასწარით.

უფროსი ძმა მყავს (მომიტევეთ ლირიკული გადახვევისათვის). ბავშვობაში ყოველი ჩხუბის შემდეგ დამნაშავე ყოველთვის ის მეგონა. ამიტომაც ბოდიშს არასდროს ვიხდიდი. ზუსტად ასე იქცევა ხელისუფლება (ოპოზიციაც). არასდროს იხდის ბოდიშს არაფერზე. თუნდაც აღიაროს, რომ რამე შესცოდა. არადა მხოლოდ მრავალფეროვნების გამო მაინც მოისმენდა ადამიანი სახელისუფლებო (ანდა საერთოდ, პოლიტიკურ) ბოდიშს. თუმცა ჩვენს ისტორიაში (თუნდაც აშშ-ის ისტორიისაგან განსხვავებით) ამის  პრეცენდენტი არ მოიძებნება. აქ ყოველთვის ყველა მართალია.

მთელი ამ ჯაშუშური  შემხედვარე, ჩემდა უნებურად გამოვიტანე ერთი დასკვნა :

საქართველოში რომ უოტერგეიტის სკანდალი მომხდარიყო, რომელსაც აშშ-ში პრეზიდენტის გადადგომა მოჰყვა, აქ ალბათ ჯაშუშებს იპოვნიდნენ (უფრო სწორი იქნება თუ გამოვიყენებთ სიტვას „იშოვიდნენ“) და ერთ კვირაში ყველაფერი კალაპოტს დაუბრუნდებოდა.

საქართველოში რომ მონიკა ლევინსკის ეცხოვრა, რომელთან ბილ კლინტონის სექსუალური ურთიერთობასაც ლამის პრეზიდენტის იმპიჩმენტი მოჰყვა, ის აუცილებლად ჯაშუში აღმოჩნდებოდა, რადგან პრეზიდენტი მტყუანი ვერ იქნებოდა.

საქართველოში ქრისტეს რომ ეცხოვრა, ისიც კი ჯაშუში აღმოჩნდებოდა. მუჰამედიც, ბუდაც.

მართალია ქრონოლოგიურად ერთობ არეული ნაწერი გამოვიდა, მაგრამ, ასეთი შემთხვევები იმდენად ტიპურია ჩვენი ყოფისათვის, რომ დროით მახასიათებლებს მნიშვნელობა არ აქვს. სამწუხარო ისაა, რომ ზემოთ აღწერილი მოვლენები ჩვენს სივრცეში ხდება. და უკვე ჩვეულებრივიც კი შეიძლება ეწოდეოს.

ესეც კიდევ ერთი ზაფხული, ცოტა პურით და ბევრი სანახაობით. სექტემბრიდან კი რა? პრინციპში, არც არაფერი – ჩვენთან პოლიტიკური ცხოვრება ხომ არც სექტემბერში დუღს, არც იანვარში და არც მაისში. ისევ ისე ძველებურად გაგრძელდება ყველაფერი. ცოტა ალოგიკურად და ცოტა საშიშად. ვიღაცებს დაიჭერენ, ვიღაცებს თანამდებობებიდან გადააყენებენ, ვიღაცებს კი დანიშნავენ, შუშის შენობებსაც გახსნიან, სინგაპურიზაციიდან ჰონკონგიზაციის გზას დავადგებით, სიღნაღის, ბათუმისა და ანაკლიის შემდეგ ჩხოროწყუში და ლაგოდეხშიც გახსიან ლამაზ შენობებს და ალბათ ივერიაც გაბრწყინდება.